Salmo 78

1 Ludu mój, słuchajcie mojej nauki; nakłoń uszu na to, co mam do powiedzenia.

2 Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem zagadki przeszłości;

3 co słyszeliśmy i czego się nauczyliśmy, co powiedzieli nam nasi rodzice.

4 Nie będziemy ich ukrywać przed naszymi dziećmi; opowiemy następnemu pokoleniu chwalebne czyny Pana, Jego moc i cuda, których dokonał.

5 Ustanowił ustawy dla Jakuba i ustanowił Prawo w Izraelu, a naszym przodkom nakazał uczyć go synów swoich.

6, aby wiedziało o tym następne pokolenie, a także dzieci, które jeszcze się nie narodziły, a one z kolei opowiadały swoim dzieciom.

7 Wtedy będą pokładać ufność w Bogu; nie zapomną Jego uczynków i będą przestrzegać Jego przykazań.

8 Nie będą jak ich przodkowie, uparci i zbuntowani, ludzie o niewiernym Bogu sercem, ludzie o niewiernym duchu.

9 Mężowie Efraima, uzbrojeni łucznicy, odwrócili się plecami w dniu bitwy;

10 nie dotrzymał przymierza Bożego i odmówił życia według Jego prawa.

11 Zapomnieli o tym, co uczynił, o cudach, które im pokazał.

12 Czynił cuda wobec ich przodków w ziemi egipskiej, w regionie Soan.

13 Rozdzielił morze, aby mogli przejść; sprawił, że woda uniosła się jak ściana.

14 Za dnia prowadził ich obłokiem, a nocą światłem ognia.

15 Rozłupał skały na pustyni i dał im tyle wody, ile płynie z głębin;

16 Z kamienia uczynił strumienie i wodę jak rzeka.

17 Ale grzeszyli przeciwko niemu, buntując się na pustyni przeciwko Najwyższemu.

18 Rozmyślnie wystawiali Boga na próbę, żądając tego, co chcieli jeść.

19 Zwątpili w Boga, mówiąc: Czy Bóg może zastawić stół na pustyni?

20 Wiemy, że gdy uderzył w skałę, wytrysnęła woda i wytrysnęła strumieniami. Ale czy on też będzie mógł nas nakarmić? Czy będzie w stanie zaopatrzyć swój lud w mięso?

21 Pan ich wysłuchał i rozgniewał się; zaatakował Jakuba ogniem, a jego gniew powstał przeciwko Izraelowi,

22 bo nie wierzyli w Boga i nie ufali w Jego zbawczą moc.

23 A jednak rozkazał obłokom i otworzył bramy niebios;

24 Zesłał ludziom deszcz manny do jedzenia i dał im chleb z nieba.

25 Ludzie jedli chleb aniołów; wysłał im jedzenie do woli.

26 Zesłał z nieba wiatr wschodni, a swoją mocą sprawił, że posunął się wiatr południowy.

27 Obsypał ich mięsem jak prochem, stada ptaków jak piasek na plaży.

28 Sprawił, że wpadli do obozu, wokół ich namiotów.

29 Jedli do syta, więc zaspokoił ich pragnienie.

30 Ale zanim ich apetyt został zaspokojony, gdy mieli jeszcze w ustach pokarm,

31 zapalił się na nich gniew Boży; i zabił na śmierć najsilniejszych z nich, zabijając młodzieńców Izraela.

32 Mimo to nadal grzeszyli; nie wierzyli w jego cuda.

33 Dlatego zakończył ich dni z tchnieniem i ich lata w nagłym strachu.

34 Ilekroć ich Bóg karał śmiercią, szukali go; z zapałem zwrócili się do niego ponownie

35 Przypomnieli sobie, że Bóg był ich Skałą, a Najwyższy Bóg ich Odkupicielem.

36 Swoimi ustami schlebiali mu, swym językiem oszukiwali go;

37 ich serca nie były szczere; nie byli wierni swemu przymierzu.

38 A jednak był miłosierny; Wybaczył im nieprawości i nie zniszczył ich. Raz za razem powstrzymywał swój gniew, nie budząc go w pełni.

39 Przypomniał sobie, że byli zwykłymi śmiertelnikami, przelotną bryzą, która nie powraca.

40 Ileż razy buntowali się przeciwko niemu na pustyni i zasmucali go w samotnej ziemi!

41 Raz za razem wystawiali Boga na próbę; rozgniewał Święty Izraela.

42 Nie pamiętali Jego potężnej ręki w dniu, w którym odkupił ich od ciemięzcy,

43 W dniu, w którym ukazał swe cuda w Egipcie, cuda swoje w krainie Soan,

44 Gdy rzeki i strumienie Egipcjan obrócił w krew i nie mogli już pić ich wód,

45 i wysłał roje much, które ich pożerały, i żaby, które ich zniszczyły;