Salmo 74

1 Dlaczego nas odrzuciłeś, Boże? Dlaczego twój gniew rozpala się na owce na pastwisku?

2 Pamiętajcie na lud, który nabyliście w dawnych czasach, pokolenie dziedzictwa, które odkupiliście, z góry Syjon, w której mieszkaliście.

3 Zwróćcie się ku tym nieodwracalnym ruinom, ku wszelkim zniszczeniom, które wróg spowodował w waszej świątyni.

4 Twoi przeciwnicy krzyknęli triumfalnie na miejscu, gdzie byłeś z nami, i podnieśli swoje flagi zwycięsko.

5 Wyglądali jak ludzie uzbrojeni w topory atakujące gęsty las.

6 Swoimi toporami i toporami zmiażdżyły wszystkie rzeźbione drewniane pokrycia.

7 Podpalili wasze przybytek; Sprofanowali miejsce zamieszkania waszego imienia.

8 Powiedzieli w swoich sercach: „Wykończmy ich!” Spalili wszystkie świątynie kraju.

9 Nie widzimy już cudów; Nie ma już proroków i nikt z nas nie wie, jak długo to potrwa.

10 Jak długo przeciwnik będzie kpił, o Boże? Czy wróg na zawsze bluźni na twoje imię?

11 Dlaczego trzymasz rękę, prawą rękę? Nie bądź bezczynny! Zniszcz je!

12 Ale ty, Boże, jesteś moim królem od czasów starożytnych; przynieść zbawienie na ziemię.

13 Ty podzieliłeś morze mocą twoją; Złamałeś głowy węży wodnych.

14 Zmiażdżyłeś głowy Lewiatana i podałeś je pustynnym stworzeniom.

15 Otworzyłeś fontanny i strumienie; Wysuszyłeś wieczne rzeki.

16 Dzień wasz jest i wasza noc; Ustawiasz słońce i księżyc.

17 Określiłeś wszystkie granice ziemi; Zrobiłeś lato i zimę.

18 Pamiętajcie, jak wróg was wyśmiewał, o Panie, jak głupi bluźnili waszemu imieniu.

19 Nie dawaj życia swojej gołębicy dzikim zwierzętom; Nie zapomnij na zawsze o życiu bezbronnego ludu.

20 Uważajcie na swoje przymierze, bo jaskinie kraju są wypełnione ciemnością.

21 Nie pozwól uciśnionym na emeryturę przejść w pokorze! Niech biedni i potrzebujący wychwalają twoje imię.

22 Powstań, Boże, i broń swojej sprawy; Pamiętaj, jak głupcy wyśmiewają się z ciebie bez przerwy.

23 Nie ignoruj ​​krzyków wrogów, narastającego zgiełku wrogów.