Salmo 137

1در کنار رودخانه‌های بابل نشستیم و برای صهیون گریستیم.

2 در آنجا چنگ خود را بر بیدها آویزان کردیم.

3در آنجا اسیرکنندگان ما از ما آواز خواستند، ستمگران ما سرودهای شادی خواستند و گفتند: «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بخوان!»

4 چگونه می‌توانیم سرودهای خداوند را در سرزمین بیگانه بخوانیم؟

5 ای اورشلیم، اگر تو را فراموش کنم، دست راست من پژمرده شو!

6 اگر تو را به یاد نمی‌آورم و اورشلیم را بزرگترین شادی خود نمی‌دانم، زبانم به سقف دهانم بچسبد!

7 ای خداوند، ادومیان و آنچه را که هنگام ویران شدن اورشلیم انجام دادند، به خاطر بیاور، زیرا فریاد زدند: «آن را نابود کن! آن را تا پایه هایش بکشید!»

8ای شهر بابل، که برای نابودی مقدر شده‌ای، خوشا به حال کسی که به‌خاطر بدی‌ای که به ما کردی، تو را جبران کند.

9 خوشا به حال کسی که فرزندان خود را گرفته و به صخره بکوبد.